Rozdział 9

Rano obudziło mnie promienie słońca, wpadające do mojego pokoju przez okno. Jak na marzec była naprawdę zachwycająca pogoda. Wstałam i spojrzałam w lustro.  Wyglądałam koszmarnie. Opuchnięte oczy, cała blada, a moje włosy sterczały w każdą stronę. Po dłuższej chwili jakoś uporałam się z moim wyglądem.  Założyłam siwą, rozkloszowaną spódniczkę, czarne rajstopy, białą bluzeczkę i mój ulubiony czarny, rozpinany sweterek. Włosy związałam w kucyk,  worki pod oczami zatuszowałam korektorem, rzęsy umalowałam tuszem i tradycyjnie mój ulubiony brzoskwiniowy błyszczyk.  Jeszcze tylko szybciutko pościeliłam łóżko i zeszłam na dół.

Magda robiła śniadanie. Pomogłam jej.  Po śniadaniu poszliśmy do kościoła, tak jak obiecałam. Obiecałam, że jak Anna będzie zdrowa to pójdę, no tak. Nie przepadam za niedzielą według mnie zawsze jest taka nudna.  Ale dzisiaj mogło być inaczej,  postanowiłam odwiedzić siostrę. Chciałam żeby nikt się nie dowiedział,  gdzie idę.

- Wychodzę, idę na spacer!  - krzyknęłam i wyszłam z domu

Pojechałam autobusem do miasta, a potem jakoś dotarła do szpitala. Nie wiedziałam, czy dobrze zapamiętałam drogę do sali Anny.  Szpital był ogromny. Jednak końcu dotarło do sali, której szukałam. Zza drzwi słychać było czyjeś głosy. Ktoś płakał, właściwie nie, wydaję mi się, że dwie osoby płakały.

- Wynos się! - Usłyszałam.

- Ale córeczko...

- Nie!  Po prostu wyjdź.

Dalszej rozmowy nie słyszałam. Obie ściszyły głos. Nagle ktoś gwałtownie otworzył drzwi.  Odskoczyłam jak oparzona. W progu stała wysoka farbowana blondynka, niezbyt ładna, miała parę kilogramów za dużo, duży nos i nieprzyjemny wyraz twarzy.  Patrzyła się na mnie jakby zaraz miała mnie udusić.

- To przez ciebie ty głupia smarkulo!  - krzyknęła - Przez ciebie!

Co ta kretynka ode mnie chce? Zwariowała? Zaczęła się do mnie zbliżać.  Dosłownie widziałam jej ręce na mojej szyi.  Wydawało mi się jakby naprawdę chciał mnie udusić.

- Zostaw ją! - krzyknęła Anna.

Kobieta zamarła, przestała się do mnie zbliżać i ruszyła szybkim krokiem prawdopodobnie do wyjścia.  ,, Boże co to było '' pomyślałam. Weszłam do sali.

- Hej - powiedziałam do Anny

- Hej - odpowiedziała - Dziękuję, dziękuję uratowałaś mi życie i przepraszam za jej zachowanie - dodała

Uśmiechnęłam się blado.

- To Iwona tak?  - zapytałam.

- Skąd wiesz?

- Od Magdy.

- Magdy? Jakiej?

- Kilińskiej.

- Znam ją. Często u nas byłam, wydawało mi się, że mama jej nie lubi, więc dziwiłam się, że tak często u nas była - powiedziała.

- Wiedziałaś o moim istnieniu? - zapytała

- Nie.  Dowiedziałam się wtedy ma imprezie.

- Skąd znasz Magdę?

- Mieszkam u niej.

- Co? I nic ci nie powiedziała?

- Opowiem ci wszytko.

I tak siedziałyśmy i opowiedziałam jej wszytko to co usłyszałam od Magdy,  opowiedziałam tez o moim życiu. Płakałyśmy obie.

Dlaczego ona mnie oszukiwała, dlaczego nie powiedziała, że nie jest moją matką? - zapytała Ania po dłuższej chwili.

- Nie wiem. Chociaż może to lepiej, wierzyłaś w to, że masz mamę i kochałaś ją jak swoją matkę, a mi zawsze tego brakowało.

Tak wiem, ale za to teraz bym to dla mnie cios.  Rozumiem to co czułaś, tak mi przykro, a przecież mogłyśmy być razem, znać siebie i razem dorastać. Wszystko przez upartość Iwony.

Nagle telefon w moje kieszeni zaczął dzwonić.  To Magda dzwoniła.  Odebrałam.

***

- Angela gdzie jesteś tak długo?

- Zaraz będę.

- Dobrze.  Ale wszytko w porządku?

- Tak, tak.

- Okay.  To na razie.

- Pa.

***

- Muszę lecieć, to Magda dzwoniła

- Jasne. Tylko obiecaj,  że przyjdziesz jeszcze.

- Okay.  Dam ci swój numer.  Zadzwoń jak będziesz chciała pogadać.

Ana wpisała w swój różowiutki samsung galaxy S5 mój nr.

- To pa.

- Pa pa.

Weszłam do domu, weszłam do kuchni i tam zastałam Magdę. Robiła jakieś ciasto.  Mmm... pycha.  Stwierdziłam, że jej pomogę, więc razem zabrałyśmy się do pracy.  Kiedy placek był w piekarniku, usiadłyśmy i odwiedziłam jej gdzie naprawdę byłam.  Czułam, że mogę wszystkich okłamać,  ale nie jej. Może to nie było nic takiego, ale przed Magda nic nie mogłam ukryć,  źle bym się z tym czuła, nawet w tak błahej sprawie. Kiedy ciasto się upiekło, poczekałyśmy aż wystygnie i pokroiłyśmy je. Chciałam iść zawołać Dawida, ale Magda mnie zatrzymała.

- Czekaj, on ma gościa - powiedziała

- Gościa? Trudno, może przecież zjeść z nami.

Dalej już jej nie słuchałam. Poszłam na górę i bez pukania weszłam do pokoju Dawida. I wiecie co zobaczyłam? Dawida z tą jedzą Martą z mojej klasy.  Siedzieli na kanapie i ona się do niego kleiła. Wbiłam w nich wzrok, Marta się do mnie szyderczo uśmiechnęła.

Dawid patrzył się na mnie i chyba nie wiedział co powiedzieć. Odsunął się tylko od tej dziwki. Trzasnęłam drzwiami i poszłam do siebie.  Była rozczarowana i zła.  Zła na Dawida,  na Martę i na siebie.  Czego ja się spodziewałam.  On jest taki sam jak wszyscy faceci. Totalny dupek. Zakluczyłam drzwi i rzuciłam się na łóżko, płacząc.

Przepraszam za tak krótki rozdział, ale pisałam go jak byłam chora. Nie podoba mi się ta notka, ale nie mam teraz za bardzo czasu na pisanie nowej. Następny rozdział będzie lepszy, obiecuję, że się postaram ;)) Pozdrawiam wszystkich moich czytelników!!! ;** Tylko komentujcie, bo wyświetlenia są, a komentarzy nie ma.