Rozdział 3

Minął miesiąc. Mam dość mojego nudnego, beznadziejnego życia.  Niedawno skończyłam 17. Żadnej imprezy nie było. Niby jak i gdzie miałabym ją zrobić? Nie mam tak cudownego życia jak większość moich rówieśników. Dzisiaj w końcu wydarzyła się jakaś dobra rzecz. Zamieszkam u pani Magdy. Akurat są ferie zimowe co znaczy, że będę miała trochę czasu zanim zacznę chodzić do nowej szkoły i w ogóle. Głupio taj się przenieść to innej szkoły w trakcie roku szkolnego. Ale trudno nic na to nie poradzę. Jakoś specjalnie nie żałuję zmiany szkoły. Nie miałam tam żadnych znajomych, a nauczyciele byli nie do zniesienia.
***
Właśnie przekraczam próg domu pani Kilińskiej.  Piękny... Zaraz jak się wchodzi widać ogromny salon i jadalnię. Wszystko w stonowanych odcieniach brązu. Tak przytulnie. W salonie jest kominek. Ogromna plazma, skórzane sofy,  mały...
- Angela to jest mój syn Dawid.  - przerwała mój opis pani Magda.
Syn??? Chyba jakieś żarty. Pani Kilińska ma syna? No nie wierzę.  Myślałam,  że nie może mieć dzieci dlatego myślała o adopcji.
- Cześć. - wybąkałam z sztucznych uśmiechem na twarzy
***
* Dawid *
Hey.- odpowiedział dziewczynie - Angelika tak?
Tak - odpowiedziała krótko
Dawid nie spodziewał się tak ślicznej dziewczyny. Próbował wybić matce  pomysł z stworzeniem rodziny zastępczej głowy. Teraz cieszył się, że jego rodzicielka postawiła na swoim. Angelika jest cudowna.  Długie blond włosy, duże błękitne oczy, śliczne usta. Wyobraził sobie jakby ją całował. Stop! ,, Będę myśleć o niej jak o siostrze lub przynajmniej jak o kimś z rodziny" powtarzał sobie w myślach.
- Dawid zaprowadź Angelike do jej pokoju, a ja przygotuje obiad - odezwała się pani Magda
- Jasne - odpowiedział bez wahania chłopak
Zaprowadził dziewczynę do jej pokoju, a ona nie odezwała się ani słowem.
- Jak będziesz coś potrzebowała jestem zaraz obok - oznajmił Dawid
- Jasne okay dzięki - opowiedziała Angela
***
* Angelika *
Pokój jest przepiękny.  Fioletowo - szary z czarną tapetą.  Białe łóżko, meble i lustro.  Na środku biało - czarny dywan.  Biurko, półeczki, fioletowa sofa. Pięknie po prostu pięknie.
- cudownie - powiedziałam na głos
Zaczęłam się rozpakowywać.  Nie miałam dużo rzeczy. Tylko najważniejsze i najpotrzebniejsze rzeczy. Kiedy się już rozpakowałam. Wyszłam na balkon, który miałam w pokoju. Widok był cudowny. Sama przyroda nie to co w mieście.
- Angelika,  Angela zejdź na dół - wolała mnie pani Magda
- Dobrze. Już idę. - krzyknęłam
Szybko się przebrałam.  Ubrałam moją najlepszą sukienkę w kwiaty, balerinki, rozpuściłam moje długie włosy.  I zeszłam na dół.
- Ślicznie wyglądasz - szepnął do mnie Dawid
I jest kolejny rozdział.  Nie wiem jak mi wyszedł.  Przepraszam za błędy i proszę niech ktoś skomentuje.  Błagam ;**